Sait Faik Abasıyanık

[DaRKNiGHT]

Sait Faik ABASIYANIK
( 1906 - 1954 )

HAYATI:

  23 Kasım 1906'da Adapazarı'nda dünyaya geldi.İstanbul Erkek Lisesi'nin sonuncu sınıfında iken Bursa Lisesi'ne geçti,buradan
mezun oldu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde bir süre eğitim gördü. Ekonomi öğrenimi için İsviçre’ye gitti. Kısa
süre kaldı ve Fransa’ya geçti. 3 yıl Fransa'da yaşadı. Yurda dönüşte ticaretle uğraştı.Bir süre Halıcıoğlu Ermeni Yetim Mek-
tebi'nde Türkçe grup dersleri öğretmenliği yaptı. Hikayeleriyle tanındı. Yaşamını Şişli'de Bulgar Çarşısı'ndaki apartman ve
Burgaz Ada'daki köşklerinde annesi ile geçirdi. Evlenmedi.
  Ölümünden sonra Burgaz Ada'daki evi müze haline getirildi. 11 Mayıs 1954'te sirozdan öldü. Annesi,ölümünden sonra "Sait Faik
Hikaye Ödülü" oluşturdu. Olayı temel alan geleneksel öykü kalıplarını yıkarak Türk öykücülüğünde yeni yollar açtı. Şiirsel bir
anlatım, gerçeği çeşitli durumlarıyla görünür kılan bir gözlem ve izlenim gücüyle kendisinden sonraki öykücülere önderlik etti.
Çağdaş edebiyata katkılarından dolayı Amerika'daki Uluslararası Mark Twain Derneği'nin onur üyeliğine seçildi.

ESERLERİ:

Şimdi Sevişme Vakti (1953)

 

[DaRKNiGHT]

ARKADAS

Bugünlerde bir akşam, şehrin aynalı gazinosuna ve aynaların içine
Selimi salis gibi oturacağım.
Önümde rakı, dışarda akşam. akıntı, kayıklar ve gelip geçen,
Meyhanenin kapısından, iki elini gözüne siper edip bakan birisi
Bu herif aşık, diyecek.
Saçları perişan, dudakları mürekkepli, hali bencileyin serseri bir kızı
Büyük bir sandal
Akıntının içinden çekip
Rakı kadehimle benim arama bırakacak

Diyeceğim..
Bu akşam değil bir başka akşam seni alıp bir kocaman şehre götüreceğim,
O şehirde toprak çoktan patlamıştır
Yıkılmıştır bildiklerim
Kocaman cepheleriyle borsalar, saraylar, kimbilir belki de mahkemeler, zindanlar...
Masaldır artık
Onların kahramanlığı, onların merhameti, onların fazileti.
Ezanalar, mevlütler, harbler, taburlarla kahramanlar.
Kafam alkolsüz, ellerim kelepçesiz,
Seni bir akşamüstü, Sotiraki nin gazinosundan
Rakı kadehimle benim aramdan alıp
Altın akşamların sarı çocukların tırmandığı
Kuşların öttüğü ve yemişlerin yendiği
Hudutsuz ve çitsiz,
Perisiz ve cinsiz,
Kümessiz ce evsiz
Hasılı numarasız
Bir memlekete götüreceğim.

İstasyondan iner inmez
Seni metrolar başka beni başka tarafa götürsün. Zararı yok1
Yalnız yine böyle kumral akşam üstleri
Yapayalnız kaldığım kasım akşamları
Buruşuk manton, dağınık saçların mürekkepli ağzın ve hemşire çahrenle
Ayaklarını bir sandalyeye dayayıp
Bana iki satır birşey söyleyeceksin,
Bugün ne yaptın, çalıştın mı..
İstersen sonra kalkar, gezmeye gidersin
Bensiz,
Sen bilirsin....


CEYLAN'I BAHRI

Neremden geliyor bu sevinç..
Sana baktıkça çocuğum
Maviliklerin, badem ağaçlarının, metrük havuzların kurbağa seslerinin
Güzelliğini,
İskele çımacısının altın yüreğini.
Gelecek bir sabah vakti, güneşten
Derin elemlere rüzgar
Bastonunda kış armutları asılı
Küpeştesinde ekmek ayvaları,
Kirli yelkenine fırtınalar sarılı
Kavunlarında sulh ve sükun
Halatlarında mesut sahillerle
Bir ceylanı bahri


MARIKULA DOGUR

İstemem eski rüyalardaki kadın resimlerini
Tombul ve beyaz.
Bana bir taze dişin, yazın kumsalda kızarmış
Tüylü altın bacağın yeter
Ve tren yollarında tüten öğlelerin.
Kışın şarap içtiğimiz kahvelerdeki
Boyalı kadınlar rüyası. bitsin.

Ne su başlarında tavus tüyleri gibi çeşitli böceklerin hasreti
Ne çayır içinde gülüşen çocukların yırtık mintanları
Sen Taze dişlerinde hıyar kokusu.
Ağzında olgun domateslerin çekirdeği,
Karpuz ve erik.

Doldursun bütün bu sahili Marikula
Çıplak dizlerinde ağları ördüğün zaman
Birdenbire sancılanarak yapacağın çocuklar.
Vapurlara seslenecekler Marikula
Hey, kaptan dur
Her dokuz ay on günde ikizlerini
Sandallar boş bekliyor.
Balık yalnız tutulmuyor Marikula
Bacakları çevik çocuklarım sendedir
Doğur Marikula doğur...