sunay akın'dan SAVAŞ KARŞITI şiirler

[gerilla]

SÜNGÜ

kardeş payı
yapmak için mi
uzattın süngünü
elimdeki elmaya


KAFATASI

yurdundan çok uzaklarda
ölen bir askerin
kafatası
kendisini bulan
çocukların ellerinde
hiç bilmediği oyunlara
alet oluyor

ikinci defa


MADALYA

bayram yerinde canlandırılırken
kentin kuruluşu
ayakları kesilen gazi
koltuk deyneklerini
bırakmadığı için alkışlamadığına
inandırır herkesi

ölü askerlerin ceplerinden
topladıkları kanlı fotoğrafları
barış toplantılarında
sinema önündeki çocuklar gibi
birbirleriyle nasıl değiştirdiklerini
bilir generallerin

kaç askeri
kendisine özendirdiğini de saymıştır
savaşın tam ortasında
kuyruğunu bırakıp
kumtorbaları arasından
evine kaçan kertenkelenin

bayram yerinde canlandırılırken
kentin kurtuluşu
ayakları kesilen gazi
hiç düşünmeden
değişir madalyasını
çorap kokusuna


MEÇHUL

mahalledeki çocukların
piç diye kızdırdığı
ayakkabı boyacısı
babasının özlemiyle
önüne kurar sandığını
meçhul asker anıtının!...


ÖLÜ ASKER

nasıl da istemiştim
savaşa gitmeden
sevgilimle evlenmeyi
ama nereden bilebilirdim
ki silahın
demirine çarpıp
saklandığım
yeri belli edeceğini
parmağımdaki yüzüğün...


MİĞFER

yağmur sinmiş toprağa
usulca geceden
su içiyor göçmen kuş
ölü bir askerin
ters dönmüş miğferinden

çok yaşamayı diliyor
siperlerin içinde
birbirine askerler
hapşırık sesi
beklemeden

korkulacak bir şey
olmazdı gözlerinde
belki ölmek
onca silahın sesinden
kaçmasaydı kuş
telaşlı ve ürkek


ŞEHİT

istanbul'da bir şehir
hatları vapuruna
verildi adım
iki kıyı arasında
usanmadan dolaşır
her iskelede seni ararım


CEPHEDE

aslında ben daha güzel ölürdüm
arka bahçede askercilik oynarken
tahta tüfeğimle toprağa uzanır
annemin sesiyle doğrulurdum hemen
-çabuk kalk üstün kirlenecek hınzır!

yerdeyim yine bak anneciğim
n'olur kızma adımı çağır